Yanık Beklemek

,eXqB0KqxPECAdzDI3GCGtA

Beni yaktılar.

En sevdiğim çakmağımı kullandılar.

Üzerime benzin döküp ateşe verdiler.

Biri beni bulsun, diye Ölüm Vadisi’nde bekliyorum çırılçıplak.

Kayaların arasına sırt üstü yatırdılar beni.

O gün aldığım elbiselerin etiketlerini kopardılar.

Parfüm şişem yanımda duruyor.

Üzerlerine sıktılar gitmeden önce.

Ben ve yanık kokmamak için.

Onları tanımıyorum. Bu şehre yeni geldim. Yeniden başlamak istedim her şeye. Arkamda bıraktığım şehirde beni vareden anılarımdan belki kurtulurum sandım. Orada nereye baksam; geçmiş ete kana bürünüp, bazen eteklik giyip, bazen don paça karşıma fırlıyordu.  Adlarını yüzlerini unuttuğum duygusundan kurtulduğumu sandığım anılarımın hayaletlerinin, ayağımı bastığım her köşe  başında  hortlamasından yorulmuştum.

Gidersem unuturum sandım.

Bu şehri sevmiştim.

Hemen yeni bir iş de buldum. Hayallerimi süsleyen bir iş olmasa da farklıydı. Hayal ettiğim bir iş de yok zaten. Sabahları kalkıp çiftliğe gidiyordum. Çiftliğin sahibi kadın kendi topraklarında yetiştirdiği meyveleri satıyor.

Onunla internetten tanışıp geldim.

Ben seçmedim bu şehri, şehir beni seçti diye düşündüm hep.

Belki ölmeye geldim.

Sakindir buralar. Fazla araç yoktur yollarda.

İnsanda görmezsiniz ortalıkta. Hepsinin bir meşguliyeti var. Ortalıkta dolanmadan meşguliyetlerinin gölgesinde yaşıyorlar sanki.

Bir tek üniversite öğrencileri. Bu şehirde neden bir Güzel Sanatlar Fakültesi var bilmiyorum. Gerçi öğrenciler diğerlerinden farklı değil burada. Okulu bitirdiklerinde de düşünceleri farklı olmayacak. Bir ziraat öğrencisinden ya da veterinerden farklı düşünmeyecekler, nedeni yaşadıkları şehir. Burada sanattan bahsetmek bana garip geliyor.

Öğrenciler okullarına gitmek için otostop yapıyorlar.

Kimse yadırgamıyor onların bu davranışlarını. Ben de yolumun üstünde olan okulun önünden boş geçmemek, hem de konuşmak için onları arabama alıyorum.

İşte onlardan üçü beni yaktılar.

Neden bilmiyorum.

Arabamı almak için belki de. Belki de eğlenmek istediler.

Bu şehir sıkıcı.

Belki büyüdükleri yerin karanlığını daha fazla saklayamadılar bu şehirde.

Bana hiç karanlık görünmemişlerdi.

Eğlenceli bulmuştum üstelik onları.

Konuşmaları bana tanıdık gelmişti.

Sohbetimden benim gibi onların da onların da hoşlandığını sanmıştım.

Arkamda oturan kız ne zaman başıma vurdu, neyle vurdu görmedim.

Direksiyonun hakimiyetini yanımdaki oğlan almış olmalı.

Temiz suratlıydı. Yakışıklıydı.

Sevgiliydiler belki de.

Bilmiyorum.

Beni neden öldürmek istesinler. Çantamda da çok fazla para yoktu. Mücevher takmam.

Evi biliyorlar belki de.

Ama evde de hiç bir şeyim yok.

Bilgisayarımı istediler belki de.

Keşke yakmasalardı. Canım çok yandı.

Yanarkan ayıldım çünkü.

Sonra dumandan boğuldum.

 

Reklamlar

Sıkıosa Yorum Yap

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s